Marius Grutters, IVN en Limburg Landschap: “De Maasheggen zijn voor mij het cultuurhistorisch erfgoed van mijn voorouders en de restanten van een eertijds kleinschalig heggenlandschap met hoge soortenrijkdom. Eeuwenlang werkten de boeren in de Maasheggen waaronder mijn vader, grootvaders en overgrootvader in hand- en paardenkracht en op kleinschalige wijze zonder kunstmest of bestrijdingsmiddelen. 

Er werd pas in juli gehooid en heggen werden eens per 8-12 jaar gesnoeid en gevlochten. Planten en dieren kregen daardoor de tijd hun levenscyclus te voltooien. Er lagen honderden drinkpoelen in de weilanden en de bomen werden regelmatig geknot. De biodiversiteit in de Maasheggen was voor 1950 dan ook zeer hoog.

Vanaf de jaren ‘60 van de vorige eeuw verdwenen onder invloed van de intensivering van het landgebruik de bonte hooi- en weilanden, rijk bloeiende heggen, drinkpoelen en knotbomen en daarmee veel planten- en diersoorten.

Het IGP Maasheggen biedt ons nu de kans om veel van de verloren rijkdom van de Maasheggen te herstellen. Maar dit herstel vraagt een landschapsbrede benadering. Want het probleem voor het herstel van soortenrijkdom is dat soorten niet alleen afhankelijk zijn van bijvoorbeeld de kwaliteit van de heggen maar verschillende facetten van het landschap nodig hebben om hun levenscyclus te voltooien.

Dus als wij middels het IGP serieus werk willen maken van het herstel van de biodiversiteit van de Maasheggen kan dit alleen door het complete landschap in het herstel te betrekken. Daarbij dient het traditionele beheer als leidraad voor het toekomstig beheer te fungeren. Bij de uitvoering van IGP projecten is een ‘must’ dat we optimaal gebruik maken van deze wetenschap.”